Παλαιότερα είχαμε πραγματοποιήσει την διάσχιση της κορυφογραμμής του Νησιού από το διάσελο του κυνηγού που χωρίζει την Ντουρντουβάνα από το Νησί μέχρι το ψηλότερο σημείο.

Αυτή τη φορά ανεβήκαμε από το διάσελο του Μαδερού και εξερευνήσαμε τις σχετικά απότομες πλαγιές της κορυφής. Το Νησί βρίσκεται πάνω από την τεχνητή λίμνη Δόξα και αποτελεί μέρος της μεγάλης ορειβατικής διαδρομής Χτένια Χελμού.

Η κορυφογραμμή του έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον και εξαιρετική θέα. Τον χειμώνα με χιόνια η ίδια διαδρομή δυσκολεύει κατακόρυφα μια που τα απότομα σημεία μπορεί να κρύβουν παγίδες και χρειάζεται ειδικός εξοπλισμός. Το ψηλότερο του σημείο αγγίζει τα 2.100 μέτρα και βρίσκεται στο δεξιό άκρο της κορυφογραμμής.

Διαδρομή
Ξεκινάμε από την δυτική πλευρά της τεχνητής Λίμνης Δόξα (https://maps.app.goo.gl/fPZrsWr37aMnPPW9A) και περπατάμε πάνω στον δασικό δρόμο που οδηγεί στην καρδιά του δάσους.

Έχουμε δύο επιλογές στην πορεία μας. Είτε να κάνουμε όλη την διαδρομή πάνω στον δρόμο ή να κόβουμε στροφές από το μονοπάτι που τελευταία ανοίχτηκε από την δραστήρια ομάδα του Τάσου Μήτσιου.

Αρκετά πιο ψηλά θα βρεθούμε μπροστά σε μια διασταύρωση όπου θα πάμε αριστερά φτάνοντας σε ένα μεγάλο πλάτωμα με στάνη. Από εκεί θα κινηθούμε προς το δάσος μέχρι το σημείο που ο δρόμος σταματά και αρχίζει τα σχετικά ασαφές μονοπάτι με τις κορδέλες.

Εμείς ακολουθήσαμε για λίγο τις κορδέλες και σε περίπου 100 μέτρα ανεβήκαμε δεξιά την απότομη πλαγιά μέχρι το πλάτωμα από πάνω μας. Εκεί ξανασυναντήσαμε τις κορδέλες οι οποίες μας έβγαλαν στο αλπικό σε εμφανές μονοπάτι.

Έπειτα η διαδρομή τραβέρσαρε μέχρι το διάσελο ανάμεσα από το Νησί και το Μαδερό. Από το διάσελο φύγαμε αριστερά και κινηθήκαμε προς τα βράχια. Υπάρχει μια παλιά σήμανση που σχεδόν έχει σβήσει.

Φτάνοντας στα βράχια επιλέξαμε να κάνουμε λίγη αναρρίχηση για να δούμε αν θα βγαίναμε με ασφάλεια πιο ψηλά. Το πρώτο κομμάτι βγήκε εύκολα αλλά η κατάσταση των βράχων δεν μας επέτρεψε να συνεχίσουμε.

Οι έντονες βροχές του φθινοπώρου είχαν μουσκέψει έντονα το χώμα και τα βράχια έσταζαν από παντού νερό. Έτσι αναγκαστήκαμε να τραβερσάρουμε πάνω από γκρεμό προς τα αριστερά και να συνεχίσουμε στο ορειβατικό μονοπάτι που πριν είχαμε αφήσει.

Να σημειωθεί εδώ ότι η διαδρομή δεν χρειάζεται υλικά αναρρίχησης. Μόνο από επιλογή μπορούμε να κάνουμε την διαδρομή πιο δύσκολη και να ανέβουμε από τα βράχια. Το μονοπάτι ανηφορίζει απότομα για λίγο και στη συνέχεια κατευθύνεται σχεδόν κάθετα προς την κορυφή χωρίς να έχει κάποιο δύσκολο σημείο.

Μόνο μικρά βράχινα περάσματα που θα χρησιμοποιήσουμε και τα χέρια μας για ασφάλεια. Στην πραγματικότητα στο αλπικό δεν υπάρχει σαφές μονοπάτι. Κινούμαστε από όπου κρίνουμε ότι είναι πιο ασφαλές.
Φτάνοντας στην κορυφή μπορούμε να επιστρέψουμε από την ίδια διαδρομή ή να κάνουμε όλη την κορυφογραμμή και να φτάσουμε στο διάσελο του κυνηγού κατηφορίζοντας προς την λίμνη από το μονοπάτι.

Η δεύτερη επιλογή είναι πιο δύσκολη με περισσότερες ώρες ορειβασίας και στην περίπτωση που την επιλέξουμε καλό είναι να υπολογίσουμε σωστά την ώρα μια που τον χειμώνα νυχτώνει νωρίς.
- Η διαδρομή με επιστροφή από τα ίδια διαρκεί περίπου 7 ώρες ανάλογα πάντα με τον ρυθμό μας
- Από προσωπική εμπειρία μια που έχουμε κάνει το βουνό αρκετές φορές και με πάρα πολλά χιόνια η συγκεκριμένη ανάβαση εγκυμονεί κινδύνους όταν το χιόνι στις πλαγιές ξεπερνάει το ένα μέτρο. Η κλίση του εδάφους θα μπορούσε να δώσει μια χιονοστιβάδα.
- Τον χειμώνα με χιόνια απαιτείται χειμερινός εξοπλισμός.
- Δεν προτείνουμε αυτή τη διαδρομή σε κόσμο που κάνει τις πρώτες του πεζοπορίες. Η πορεία στον δασικό δρόμο είναι πολύ εύκολη αλλά παραπάνω το μονοπάτι είναι απότομο.
κείμενο – φωτογραφίες – βίντεο: Πάνος Μπαμπαλούκας






























