Ο Παρνασσός δεν σταματάει να μας εκπλήσσει. Επισκεφτήκαμε για ακόμη μια φορά τη νότια πλευρά του βουνού για να γνωρίσουμε τα δύσκολα ορειβατικά μονοπάτια της Σιδερόπορτας και του Χαμπίμπι.
Κύριο χαρακτηριστικό του νότιου τμήματος είναι οι απότομοι γκρεμοί και οι μοναδικοί βραχώδεις σχηματισμοί που διακρίνονται πάνω από την Αράχωβα και το Ζεμενό. Το τοπίο είναι άγριο και αποτελεί καταφύγιο για πολλά πτηνά που φτιάχνουν τις φωλιές τους πάνω στους απόκρημνους γκρεμούς.
Ψάξαμε να βρούμε πληροφορίες για την ιστορία των μονοπατιών και σύμφωνα με το διαδίκτυο ήταν οι διαδρομές που ακολουθούσαν οι κτηνοτρόφοι για να βγούνε με τα ζώα τους στα μεγάλα υψόμετρα ανάμεσα από τον Τσάρκο και τα Μαύρα Λιθάρια.
Σήμερα είναι εμφανές ότι τα μονοπάτια συντηρούνται από ορειβατικούς συλλόγους. Το μονοπάτι της Σιδερόπορτας έχει ορισμένα συρματόσχοινα που βοηθούν στα απότομα σημεία αλλά πλέον είναι αρκετά σκουριασμένα ενώ στο πρώτο πέρασμα έχει φύγει το βύσμα από τον βράχο.
Στο Χαμπίμπι τα συρματόσχοινα είναι σε δύο σημεία και είναι σε άριστη κατάσταση. Το καλοκαίρι χωρίς χιόνι και τα δύο μονοπάτια είναι προσβάσιμα αλλά η εικόνα τον χειμώνα σίγουρα αλλάζει πάρα πολύ και κάνει τις διαδρομές οριακά απαγορευτικές.
Μόνο με πολύ καλές συνθήκες πιθανότατα βγαίνουν με χιονισμένο πεδίο. Οι χιονοστιβάδες καραδοκούν. Αλλά ακόμη και χωρίς χιόνι θα πρέπει να δείξουμε μεγάλη προσοχή και συγκέντρωση στην ορειβασία μας. Εμείς επιλέξαμε να ανέβουμε από την Σιδερόπορτα και να κατέβουμε από το Χαμπίμπι.
Διαδρομή
Από την Αράχωβα φτάνουμε στο σημείο που βρίσκεται το συγκρότημα Αμαδρυάδες. Ο δρόμος είναι καλός και κατάλληλος ακόμη και για απλό αυτοκίνητο. Αφού περάσουμε τα τελευταία σπίτια και τις κεραίες κινητής τηλεφωνίας συνεχίζουμε προς τα πάνω στον χωμάτινο δασικό δρόμο.
Λίγη προσοχή χρειάζεται η απότομη ανηφόρα μετά τα τελευταία σπίτια. Καλό είναι να δούμε το google map έτσι ώστε να έχουμε εικόνα που βρίσκεται η πηγή Μάνα στην οποία και θέλουμε να φτάσουμε. Οδηγούμε στον χωμάτινο δρόμο και αφήνουμε το αυτοκίνητο όπου εμείς κρίνουμε.
Ξεκινάμε το περπάτημα πάνω στον δασικό δρόμο έχοντας στα δεξιά την Αράχωβα και αριστερά επιβλητικούς γκρεμούς. Φτάνουμε στην πηγή Μάνα και συνεχίζουμε πάνω στον δρόμο μέχρι να δούμε μια ορειβατική ταμπέλα που μας βάζει στην απότομη πλαγιά στα αριστερά μας.
Εδώ δεν υπάρχει εμφανές μονοπάτι αλλά οι μεταλλικοί στύλοι μας οδηγούν μέχρι το εκκλησάκι της Αγίας Κυριακής. Παλαιότερα η εκκλησία ήταν ανοιχτή αλλά στην τελευταία μας επίσκεψη την βρήκαμε κλειδωμένη.
Συνεχίζουμε δεξιά από την εκκλησία και προς τα πάνω μέχρι να βρούμε τα ορειβατικά σημάδια που μας στέλνουν αριστερά προς τη μεγάλη σάρα και την Σιδερόπορτα. Αφού περάσουμε κάποια βράχια φτάνουμε στην σάρα. Η πορεία είναι εμφανέστατη.
Λίγο παραπάνω το μονοπάτι αρχίζει να γίνεται απότομο και μετά τον χαρακτηριστικό βράχο που μοιάζει με φαλλικό σύμβολο φτάνουμε στα πρώτα περάσματα. Εκεί υπάρχουν μπετόβεργες πάνω στα βράχια που λειτουργούν σαν σκαλοπάτια και κάποια σκουριασμένα συρματόσχοινα.
Ανεβαίνουμε με προσοχή και περνάμε από όλα τα δύσκολα σημεία μέχρι να βγούμε στο αλπικό τμήμα του βουνού. Δεξιά βλέπουμε τα Μαύρα Λιθάρια ενώ αριστερά το μονοπάτι συνεχίζει προς την κορυφή Τσάρκος αλλά και στις υπόλοιπες κορυφές.
Σε περίπτωση που θελήσει κάποιος να φύγει προς τα Μαύρα Λιθάρια θα πρέπει να κατέβει χαμηλά αποφεύγοντας από την αριστερά πλευρά την βράχινη κορυφή γιατί και από τις δύο πλευρές υπάρχουν γκρεμοί.
Εμείς στο αλπικό συνεχίσαμε προς τον Τσάρκο φεύγοντας αριστερά ακολουθώντας τα ορειβατικά σημάδια. Η πορεία μέχρι και την κορυφή ήταν εύκολη χωρίς να υπάρχει κάποιο απότομο σημείο. Ο Τσάρκος είναι μια ήπια κορυφή με πολύ ωραία θέα.
Το μονοπάτι κάτω από την κορυφή συνεχίζει προς Γεροντόβραχο. Ένας χάρτης η μια εφαρμογή για βουνά είναι βοηθητική για να καταλάβουμε ποιες κορυφές βλέπουμε τριγύρω. Στο τελευταίο ανέβασμα για τον Τσάρκο υπάρχει έντονη κόκκινη μπογιά στα βράχια και θα χρειαστεί να αφήσουμε το κύριο μονοπάτι.
Στην επιστροφή γυρίσαμε από το ίδιο μονοπάτι αλλά στα μέσα της διαδρομής αρχίσαμε να κατηφορίζουμε προς το Χαμπίμπι. Η διαδρομή ξεκινάει κάτω από μια κορυφή που έχει μια μεγάλη τρύπα στα βράχια. Η ονομασία της ενναλακτικής αυτής πορείας έχει επίσης ενδιαφέρον μια που Χαμπίμπι σημαίνει “αγάπη μου” ή “φιλαράκι”. Μας έκανε να αναρωτηθούμε πως δόθηκε αυτό το όνομα.
Το κατέβασμα είναι εντυπωσιακό και σε ορισμένα σημεία αρκετά δύσκολο γιατί το έδαφος γλιστράει. Η πορεία μας πηγαίνει προς τα αριστερά και είναι πολύ σημαντικό να βρούμε τα ορειβατικά σημάδια και να τα ακολουθήσουμε πιστά μέχρι κάτω.
Περπατάμε πάνω σε σάρες και βράχινα περάσματα. Αρκετά πιο χαμηλά θα δούμε το πρώτο συρματόσχοινο το οποίο θα μας βοηθήσει να περάσουμε με ασφάλεια ένα εκτεθειμένο βράχο.
Δεξιά υπάρχει γκρεμός αλλά πέρα από το συρματόσχοινο υπάρχουν και μεταλλικοί ράβδοι πάνω στα βράχια που τα χρησιμοποιούμε σαν σκαλοπάτια. Περνάμε και συνεχίζουμε σταθερά πάνω στο μονοπάτι.
Μετά από ένα μικρό πέρασμα φτάνουμε στο δεύτερο συρματόσχοινο το οποίο και πιάνουμε για να κατέβουμε με ασφάλεια.
Φτάνοντας κάτω μένει να περάσουμε πάνω από δυο σάρες. Ο δρόμος διακρίνεται χαμηλά. Αφού φτάσουμε σε έναν παλιό μικρό δασικό δρόμο θα δούμε τα κόκκινα σημάδια ακριβώς από κάτω. Με μεγάλη προσοχή κατηφορίζουμε μέχρι την πηγή Μάνα και επιστρέφουμε στο αρχικό μας σημείο.
Πληροφορίες
- Η διαδρομή διαρκεί 6 ώρες με νορμάλ περπάτημα (πήγαινε – έλα)
- Νερό υπάρχει μόνο στην πηγή Μάνα και αρκετά μακριά από το εκκλησάκι της Αγίας Κυριακής
- Η διαδρομή δεν προτείνεται για ορειβάτες/ισσες που κάνουν τις πρώτες τους βόλτες
- Εμείς είχαμε κράνη για την Σιδερόπορτα και το Χαμπίμπι
- Αποφύγετε τις βροχερές και ομιχλώδεις μέρες
κείμενο – φωτογραφίες – βίντεο: Πάνος Μπαμπαλούκας
