Το Βουνό της Χωμήριανης, ένας ξεχωριστός ορεινός όγκος, γειτονεύει με τις κύριες κορυφές των Βαρδουσίων. Μεταξύ της Χωμήριανης και των ψηλότερων κορυφών μεσολαβούν αλπικά λιβάδια. Ωστόσο ανήκει ξεκάθαρα στα Βαρδούσια.
Η βορινή πλευρά έχει σχετικά ήπιες πλαγιές ενώ στο νότο συναντούμε γκρεμούς και σαθρά εδάφη. Η θέα από την κορυφογραμμή του είναι μαγική όπως και τα δάση με έλατα που ανηφορίζουν μέχρι το αλπικό.
Οι περισσότεροι ορειβάτες που επισκέπτονται την περιοχή ανεβαίνουν στις διαδρομές γύρω από την κορυφή του Κόρακα και λιγότεροι ορειβατούν στη Χωμήριανη. Τα τελευταία χρόνια η ορειβατική ομάδα ΕΥΔΑΠ σηματοδότησε μια διαδρομή που οδηγεί στην ψηλότερη κορυφή του βουνού (2.294μ.).
Για να ανέβουμε στο βουνό θα πρέπει να πάμε στο χωριό Αθανάσιος Διάκος και να ακολουθήσουμε τον δρόμο προς το χωριό Δάφνη.
Περιγραφή διαδρομής
Αφού περάσουμε τον Αθανάσιο Διάκο θα αφήσουμε το μεταφορικό μας μέσο στο παρακάτω σημείο https://maps.app.goo.gl/LJ3wTKaSJXPa2KhZ6. Εκεί θα δούμε κόκκινη μπογιά πάνω στο τσιμέντο στην άκρη του δρόμου και έναν μικρό δασικό δρόμο που οδηγεί μέσα στο δάσος.
Ξεκινάμε το περπάτημα στο δασικό δρόμο ο οποίος εμφανέστατα αρχίζει να κλείνει από νεαρά μικρά έλατα φτάνοντας σε μικρό πλάτωμα. Στο σημείο αυτό θα δούμε τα πρώτα σήματα, κορδέλες και κόκκινη μπογιά στα δέντρα.
Το σημαντικότερο είναι να ακολουθούμε πιστά τις κορδέλες μια που είναι εμφανέστατες. Ευκρινές μονοπάτι δεν υπάρχει παρά μόνο σε λίγα σημεία που μοιάζει να υπήρχε κάτι πιο παλιά. Πεζοπορούμε ανάμεσα από ψηλά έλατα σταθερά ανηφορικά μέχρι να βγούμε σε αυχένα.
Από εκεί περπατάμε πάνω σε αυτόν μέχρι που αντικρίζουμε το αλπικό τμήμα του βουνού. Μετά από ένα πλάτωμα αρχίζει το δύσκολο μέρος της διαδρομής. Πρώτα θα περάσουμε πάνω από μια σάρα και ύστερα χωρίς ξεκάθαρο μονοπάτι θα ανεβούμε την απότομη πλαγιά.
Μέχρι ένα σημείο βλέπουμε ακόμη κορδέλες αλλά πιο μετά υπάρχει μόνο η κόκκινη μπογιά. Αφού βγούμε ψηλά κοντά στους τελευταίους κέδρους το τοπίο αλλάζει σε αλπικό. Η πλαγιά γίνεται απότομη και με πάγο χρειάζεται πολύ προσοχή.
Σε χειμερινές συνθήκες επιβάλλεται ο ειδικός εξοπλισμός. Η πορεία μας είναι ξεκάθαρη ακόμη και χωρίς να βλέπουμε τα σημάδια. Ο στόχος είναι να βγούμε στην κορυφογραμμή.
Όταν φτάσουμε αρκετά πιο ψηλά η πορεία μας γίνεται πιο εύκολη. Ανεβοκατεβαίνουμε δυο χαμηλότερες κορυφές μέχρι να πάμε δεξιά προς την ψηλότερη. Εκτός από το πρώτο κομμάτι που ανηφορίζουμε για την κορυφογραμμή η συνέχεια της πορείας δεν έχει κάποιο επικίνδυνο σημείο.
Σε χρονιές με ιδιαίτερα μεγάλες ποσότητες χιονιού θα πρέπει να δείξουμε προσοχή στο κομμάτι μετά το δάσος. Η πλαγιά θεωρητικά θα μπορούσε να δώσει μια χιονοστιβάδα αν και λόγο προσανατολισμού δεν συσσωρεύει μεγάλες ποσότητες χιονιού.
Είναι εμφανές ότι η δεξιά πλευρά του βουνού η οποία είναι σκιερή μαζεύει πολύ περισσότερο χιόνι. Αφού φτάσουμε στην κορυφή επιστρέφουμε όπως ανεβήκαμε.
Η πορεία μας με σχετικά καλό χιόνι διήρκησε 7 ώρες με επιστροφή. Με μαλακό χιόνι πιθανότατα ο χρόνος θα αυξάνεται κατά πολύ. Είναι πολύ σημαντικό να βρίσκουμε τις κορδέλες πάνω στα δέντρα για να μην ταλαιπωρηθούμε. Στην περίπτωση που δεν τις βρίσκουμε καλό είναι να γυρνάμε εκεί που είχαμε δει την τελευταία και να ψάχνουμε καλύτερα για την επόμενη. Η διαδρομή δεν προτείνεται για ορειβάτες που κάνουν τις πρώτες τους βόλτες. Κύριος λόγος είναι η έλλειψη φανερού μονοπατιού όπως και το σαθρό έδαφος που κουράζει αρκετά τα γόνατα.
κείμενο – φωτογραφίες – βίντεο: Πάνος Μπαμπαλούκας
