Επισκεπτόμαστε το βουνό πολλά χρόνια και πάντα φτάναμε στην κορυφογραμμή από τις βορινές πλαγιές ή από τον Στέκο όταν θέλαμε να κάνουμε την ορειβασία πιο δύσκολη. Αυτήν τη φορά επιλέξαμε να πάμε από νότια και δεν το μετανιώσαμε καθόλου.
Το πιο γνωστό μονοπάτι στη βόρεια πλευρά ξεκινάει από το χωριό Κεφαλάρι και είναι αρκετά καλά σηματοδοτημένο. Από την πίσω μεριά του βουνού (νότια) βρίσκεται το ήσυχο χωριό Κυλλήνη και δεν υπάρχει επίσημο ορειβατικό μονοπάτι. Ωστόσο οι στράτες των ζώων ανηφορίζουν μέχρι το αλπικό.
Από την Κυλλήνη επίσης ξεκινάει ένας δασικός δρόμος που οδηγεί μέχρι τη Μεγάλη Ζήρεια. Τον είχαμε κάνει πιο παλιά με ποδήλατα. Πολλές ώρες ποδηλασίας σε κακό έδαφος με στόχο την ψηλότερη κορυφή.
Το βουνό εδώ είναι διαφορετικό από τη βορινή πλευρά. Το δάσος είναι αραιό με έλατα και κέδρους που περιτριγυρίζονται από πολλούς θάμνους. Ο ήλιος φωτίζει το έδαφος για περισσότερες ώρες τον χειμώνα με αποτέλεσμα να συσσωρεύεται λιγότερο χιόνι και να μειώνεται η υγρασία στο χώμα. Ο προσανατολισμός παίζει μεγάλο ρόλο στα βουνά και αυτό είναι ορατό στα δέντρα αλλά και στο μέγεθος του δάσους.
Το ανάγλυφο είναι βραχώδες και με καλές χειμερινές συνθήκες μοιάζει να προσφέρεται για αλπικές διαδρομές μέσα από μικρά λούκια μέχρι την κορυφογραμμή. Ειδικά στο κομμάτι κάτω από την κορυφή Βουνό Ντουσιάς.
Εμείς ψάξαμε να βρούμε τον λιγότερο επικίνδυνο τρόπο για να βγούμε ψηλά.
Διαδρομή
Φτάνοντας στο χωριό Κυλλήνη συνεχίσαμε στο δασικό δρόμο που ανηφορίζει ψηλά προς το δάσος. Μετά από μια αριστερή στροφή (https://maps.app.goo.gl/rFvPXGZiFbj7cyRm6) παρκάραμε το αυτοκίνητο και ξεκινήσαμε το περπάτημα.
Δίπλα στον δασικό υπήρχε ένας μικρότερος δρόμος που έμπαινε μέσα στο δάσος ανεβαίνοντας την απότομη πλαγιά. Ουσιαστικά η διαδρομή ακολουθεί τα έργα που είχαν γίνει πιο παλιά για έναν σωλήνα ύδρευσης που ερχότανε από μια πηγή.
Ο σωλήνας είναι μέσα στη γη σκεπασμένος. Εμείς περπατάμε πάνω σε μεγάλες πέτρες μέχρι να βγούμε σε μια μεγάλη στάνη παραπάνω. Η πορεία είναι σχετικά ευκρινής ενώ τα ζώα έχουν δημιουργήσει ανοίγματα ανάμεσα από τους θάμνους που μοιάζουν με κανονικά μονοπάτια.
Στο σημείο που βρίσκεται η στάνη περνάει και ο δασικός δρόμος που οδηγεί στο χωριό. Συνεχίζουμε πάνω στον δασικό προς τα αριστερά ανηφορικά μέχρι που στρίβει δεξιά έχοντας μπροστά μας τις αλπικές πλαγιές του βουνού. Ο δρόμος οδηγεί σε μικρό ρέμα όπου και σταματάει. Από εκεί και πέρα περπατήσαμε δίπλα από το ρέμα μέχρι μια μικρή στάνη πιο ψηλά.
Ύστερα ανεβήκαμε την ράχη πίσω από την στάνη μια που έμοιαζε ότι θα μας έβγαζε στην κορυφογραμμή κοντά στην κορυφή Χιόνι 2 όπως και έγινε. Η πλαγιά ήταν γεμάτη με θάμνους που είχαν αγκάθια αλλά υπήρχαν ανοίγματα που μας άφηναν να περπατάμε με ασφάλεια.
Φτάνοντας στην κορυφογραμμή κινηθήκαμε για λίγο αριστερά για να δούμε την θέα και μετά πήγαμε στην κορυφή Χιόνι 2. Μέχρι εδώ είχαμε κάνει περίπου 3 ώρες με μαλακό χιόνι που δυσκόλευε αρκετά την πεζοπορία.
Στον γυρισμό καταλάβαμε ότι υπήρχαν και άλλες εναλλακτικές για το πρώτο κομμάτι του περπατήματος. Τα ζώα έχουν ανοίξει μικρά μονοπάτια στο βουνό αλλά είναι κάπως δύσκολο να τα εμπιστευτεί κανείς γιατί δεν υπάρχει καθόλου σήμανση.
Τελικά η νότια πλευρά κρύβει πολλές ομορφιές και την κατάλληλη εποχή (ειδικά με κρύο) προτείνεται για πεζοπορίες. Πριν δοκιμάσετε την ανάβαση ρίξτε μια ματιά στο google map για να καταλάβετε που βρίσκονται οι στάνες και ο δασικός δρόμος. Μπορεί να μην έχει σήμανση αλλά είναι σχετικά εύκολο για κάποιον/α με εμπειρία να πραγματοποιήσει την ανάβαση.
κείμενο – φωτογραφίες – βίντεο: Πάνος Μπαμπαλούκας
