Η τρέλα πάει στα Brevet

AddThis Social Bookmark Button

Στις 25 Ιανουαρίου έγινε το πρώτο brevet της χρονιάς για το 2014. Η διαδρομή ξεκινούσε από την Ελευσίνα με κατεύθυνση τη Νεμέα και ο τερματισμός γινόταν ξανά στην Ελευσίνα μετά από 205 χλμ.

Οι πρώτες εκδηλώσεις brevet στην Ελλάδα έγιναν το 2003 και από τότε όλο και περισσότεροι ποδηλάτες δοκίμασαν τις αντοχές τους στις μεγάλες αποστάσεις. Δικαίωμα συμμετοχής έχουν όλοι χωρίς να χρειάζεται κάποιος να είναι αθλητής σε κάποιον ποδηλατικό σύλλογο. Η εκκίνηση δίνεται ξεχωριστά για τον κάθε συμμετέχοντα και ο χρόνος τερματισμού θα πρέπει να είναι λιγότερος από 13 ώρες και 30 λεπτά. Κατά τη διάρκεια της διαδρομής οι δρόμοι είναι ανοιχτοί στην κυκλοφορία και ο κάθε αγωνιζόμενος είναι υπεύθυνος για τη σωματική ακεραιότητα του όπως και για την τήρηση του κώδικα οδικής κυκλοφορίας.

Η μικρότερη απόσταση brevet είναι τα 200 χλμ ενώ υπάρχουν ακόμη οι κατηγορίες 300 χλμ., 400 χλμ., 600 χλμ και 1000 χλμ. Οι πρώτες διοργανώσεις έγιναν στην Γαλλία όπου γίνεται και η σπουδαιότερη διοργάνωση του αγώνα (Παρίσι – Βρέστη – Παρίσι).

Η προετοιμασία

Αφήνοντας για λίγο τα βουνά αποφάσισα να πάρω μέρος στο πρώτο brevet της χρονιάς μαζί με δύο φίλους οι οποίοι ήταν περισσότερο δρομείς παρά ποδηλάτες. Ξεκινήσαμε την προπόνηση δύο μήνες νωρίτερα κάνοντας βόλτες δύο με τρεις φορές τη βδομάδα. Οι αποστάσεις που κάναμε δεν ξεπερνούσαν τα 100 χλμ ενώ τις καθημερινές κάναμε μικρές βόλτες των 45 χιλιομέτρων. Λίγες μέρες πριν την εκκίνηση αναρωτιόμασταν αν είχαμε κάνει σωστή προετοιμασία αλλά ήμασταν αποφασισμένοι να πάρουμε μέρος και να δοκιμάσουμε τις αντοχές μας.

Η εκκίνηση

Το ραντεβού δόθηκε στις 6 30 το πρωί με σκοπό να φτάσουμε στην Ελευσίνα μετά τις 7 00. Για κακή μας τύχη ο ένας φίλος ξέχασε το κράνος του και αναγκαστήκαμε να γυρίσουμε στο σπίτι του για να το πάρουμε (το κράνος είναι υποχρεωτικό και δεν δίνεται εκκίνηση σε όσους δεν έχουν). Τελικά φτάσαμε στις 8 00 η ώρα και κατευθυνθήκαμε γρήγορα προς τη γραμματεία για να μας σφραγίσουν την κάρτα και να ξεκινήσουμε. Ήταν φανερό πως ήμασταν οι τελευταίοι που έπαιρναν εκκίνηση. Η καταιγίδα της προηγούμενης μέρας είχε φοβίσει αρκετούς ποδηλάτες όπως μας είπαν και οι συμμετοχές ήταν λιγότερες από όσους είχαν κάνει εγγραφή.

Περάσαμε μέσα από το κέντρο της Ελευσίνας και ανηφορίσαμε προς τη Μάνδρα. Ο καιρός ήταν αρκετά καλός και ο άνεμος ανεκτός. Λίγο αργότερα η ένταση του ανέμου έπεσε τελείως. Το δελτίο καιρού έδινε βροχές από το μεσημέρι και μετά. Η ατμόσφαιρά ήταν εξαιρετική και φτάνοντας έξω από τη Μάνδρα μυρίζαμε το υγρό χώμα. Το δάσος ήταν πυκνό και ήταν φανερό πως πριν από μερικά χρόνια είχε καεί. Τα περισσότερα δέντρα ήταν μικρά και το ένα αγκάλιαζε το διπλανό του. Μοναδική παραφωνία στη διαδρομή ήταν η ανθρώπινη παρέμβαση, με τα σκουπίδια και τα μπάζα να καταλαμβάνουν την άκρη του δρόμου. Δυστυχώς αυτές οι αντικοινωνικές συμπεριφορές και η αδιαφορία για τη φύση είναι κάτι που κουβαλάμε πολλά χρόνια τώρα.

Φτάνοντας στο ψηλότερο σημείο του δάσους ξεκινήσαμε να κατηφορίζουμε για να βγούμε στον παράδρομο της εθνικής οδού. Άλλοι δύο ποδηλάτες που πήγαιναν μαζί μας αποφάσισαν να φύγουν μπροστά ακολουθώντας πιο γρήγορο ρυθμό και έτσι μείναμε μόνοι μας. Η καλή παρέα και τα αστεία κάνανε ακόμη πιο απολαυστική τη βόλτα.

Για λίγη ώρα ποδηλατούσαμε από τη δεξιά πλευρά της εθνικής ενώ αργότερα περάσαμε στην αριστερή πλευρά από όπου είχαμε θέα στη θάλασσα. Βλέπαμε τη Σαλαμίνα ενώ στο βάθος διακρίναμε την Πελοπόννησο. Τα επόμενα χιλιόμετρα ήταν πιο όμορφα με καλύτερο σημείο την Κατάρα όπου ο δρόμος διέσχιζε τους μεγαλοπρεπείς γκρεμούς.

Είχαμε αποφασίσει να κάνουμε την πρώτη μας στάση στον ισθμό της Κορίνθου. Αφού περάσαμε μέσα από την Κινέτα και τους Αγίους Θεοδώρους φτάσαμε στα διυλιστήρια. Έπειτα συνεχίσαμε αριστερά με προορισμό την Κόρινθο.

Στον ισθμό καθίσαμε στο μνημείο που είναι αφιερωμένο στην Ουγγρική συνεισφορά για την κατασκευή της διώρυγας και βγάλαμε τις απαραίτητες φωτογραφίες. Φάγαμε κάτι στα γρήγορα και ξεκινήσαμε για τη Νεμέα. Περάσαμε έξω από την Κόρινθο και αρχίσαμε να ανηφορίζουμε προς τον αρχαιολογικό χώρο της Κορίνθου και έπειτα προς το χωριό Χιλιομόδι. Η διαδρομή από εδώ και πέρα γινόταν ανηφορική. Το τοπίο είχε την χαρακτηριστική μακία βλάστηση και αρκετά πεύκα. Και σε αυτό το σημείο της διαδρομής τα σκουπίδια στην άκρη του δρόμου έκαναν πάρτι. Εκατοντάδες πλαστικά μπουκάλια και κάθε λογής σκουπίδια που πετούσαν οι οδηγοί παρασυρμένα από τα νερά της βροχής είχαν σχηματίσει μικρούς λόφους.

Μετά τους κεντρικούς δρόμους το σημείο αυτό της διαδρομής μας άρεσε ακόμη πιο πολύ ενώ μετά το Χιλιομόδι ομόρφαινε ακόμη περισσότερο. Οι δρόμοι ήταν δικοί μας και ήμασταν αρκετά κοντά στο πρώτο σημείο έλεγχου (checkpoint) της Νεμέας. Τριγύρω βλέπαμε τα αμπέλια τα οποία είναι υπεύθυνα για το γνωστό κρασί της περιοχής. Στο βάθος ο ουρανός έκλεινε και ήταν φανερό ότι λίγο πιο μακριά έβρεχε. Μερικές ψιχάλες έφταναν και σε εμάς την ώρα που ευχόμασταν να μη βρέξει σύντομα. Τελικά οι ουρανοί δεν μας έκαναν το χατήρι. Όταν καταλάβαμε ότι η βροχή βρισκόταν λίγα μέτρα μακριά σταματήσαμε και βάλαμε τα αδιάβροχα μας. Σε λίγα λεπτά επιβεβαιωθήκαμε αφού οι ουρανοί ανοίξανε και άρχισε να βρέχει δυνατά.

Το checkpoint είχε μεταφερθεί σε μια καφετέρια λίγο έξω από το χωριό όπου και κάναμε τη μεγάλη στάση. Η βροχή πλέον είχε γίνει καταιγίδα και οι δρόμοι πλημμύρισαν. Αποφασίσαμε να κάτσουμε για λίγη ώρα στο εσωτερικό της καφετέριας για να φάμε κάτι και να γεμίσουμε τα παγούρια μας. Η βροχή για κακή μας τύχη δεν έλεγε να σταματήσει αλλά το ηθικό μας παρέμενε υψηλό. Γνωρίζαμε ότι το επόμενο κομμάτι της διαδρομής θα ήταν κατηφορικό μέχρι το Βραχάτι.

Μετά από είκοσι λεπτά ξεκινήσαμε να κατηφορίζουμε με συντροφιά τη βροχή. Ο δρόμος σε πολλά σημεία είχε αρκετό νερό και ήμασταν ιδιαίτερα προσεκτικοί για τις κρυμμένες λακκούβες. Τελικά λίγα χιλιόμετρα παρακάτω έπαθα το πρώτο λάστιχο. Μπορεί να γλυτώσαμε τις λακκούβες αλλά ένα γυαλί μου έκοψε το λάστιχο και τρύπησε τη σαμπρέλα. Ευτυχώς σε εκείνο το σημείο η βροχή είχε κόψει. Κάτσαμε στην άκρη του δρόμου και μέσα σε λίγα λεπτά αλλάξαμε τη σαμπρέλα. Όταν το λάστιχο είναι βρεγμένο και έχει κολλημένα πάνω του πολλά πετραδάκια είναι αρκετά δύσκολο να βρεις που έχει τρυπήσει. Ευτυχώς το γυαλί βρέθηκε από έναν φίλο μου και έτσι γλίτωσα το δεύτερο σίγουρο κλατάρισμα.

Οι ποδηλάτες που περνούσαν ρωτούσαν αν χρειαζόμασταν βοήθεια αλλά η ομάδα μας ήταν προετοιμασμένη και είχαμε όλα τα απαραίτητα για να αντεπεξέλθουμε σε αρκετές βλάβες. Στη συνέχεια η βροχή ξεκίνησε ξανά ενώ σύντομα βρεθήκαμε στο Βραχάτι και ύστερα στο Ζευγολατιό. Αυτό το σημείο ήταν αρκετά επικίνδυνο μιας που ο δρόμος ήταν αρκετά στενός με τα αμάξια και τις νταλίκες να δίνουν μάχη για να μας προσπεράσουν. Λίγο έξω από το Λέχαιο φτάσαμε στο δεύτερο checkpoint. Αφού σφραγίσαμε τις κάρτες ξεκινήσαμε προς την Κόρινθο. Ακολουθώντας τις οδηγίες των διοργανωτών βρεθήκαμε λανθασμένα στο δρόμο προς την Τρίπολη. Μαζί μας παρασυρθήκανε και καμιά δεκαριά ποδηλάτες. Τελικά αφού ανεβοκατεβήκαμε δυο φορές την εθνική αποφασίσαμε να μπούμε ανάποδα σε έναν δρόμο και να βγούμε στην παλιά εθνική που οδηγούσε στον ισθμό. Αυτό τελικά το έκαναν και οι άλλοι ποδηλάτες. Αναρωτιόμασταν αν είχαμε κάνει κάποιο λάθος η απλά οι διοργανωτές είχαν δώσει λάθος οδηγία.

Για τη συνέχεια αποφασίσαμε να μην κάνουμε άλλη στάση έτσι ώστε να κερδίσουμε χρόνο αλλά και να προλάβουμε το φως της ημέρας. Η διαδρομή ήταν η ίδια με το πρωί εκτός από το τελευταίο κομμάτι της. Περάσαμε ξανά τα ίδια χωριά με τη βροχή να πέφτει αμείωτα ενώ το φως είχε αρχίσει να πέφτει. Το κέφι της παρέας παρέμενε ζωντανό ενώ προσπαθούσαμε να περάσουμε ένα γκρουπ ποδηλατών που πήγαινε σχεδόν με την ίδια ταχύτητα με εμάς. Τελικά το δεύτερο κλατάρισμα μας έκοψε τη φόρα και η άτυπη κόντρα έληξε άδοξα. Αυτή τη φορά μου έσκασε το πίσω λάστιχο. Το δεύτερο κλατάρισμα ήταν λίγο πιο επώδυνο, ένιωθα αρκετά καντέμης και λυπόμουν που θα καθυστερούσα ξανά την ομάδα. Τελικά το αλλάξαμε και σε λίγα λεπτά ξεκινήσαμε ξανά. Η πλάκα της στιγμής ήταν η υπόσχεση στους φίλους μου ότι αφού μας περάσανε είκοσι ποδηλάτες εμείς θα περνάγαμε σαράντα. Τελικά αυτό δεν έγινε ποτέ. Βέβαια δεν ήμασταν οι μόνοι άτυχοι αφού κάθε λίγη ώρα βλέπαμε μια παρέα στα δεξιά του δρόμου να αλλάζει λάστιχο. Δεν πίστευα ότι από την αρχή του αγώνα θα υπήρχαν τόσα κλαταρίσματα. Νόμιζα ότι η δυνατή βροχή θα είχε καθαρίσει τον δρόμο από τα γυαλιά αλλά αποδείχθηκε το αντίθετο.

Σε λίγη ώρα το φως είχε χαθεί και η νύχτα άλλαζε τα δεδομένα. Τα φώτα στα ποδήλατα μας δεν είχαν τη δύναμη που χρειαζόμασταν για να βλέπουμε καλά μπροστά μας και η βροχή έκανε ακόμη πιο δύσκολα τα πράγματα. Έτσι συνεχίσαμε προσεκτικά αποφεύγοντας τα σημεία που νομίζαμε ότι υπήρχαν λακκούβες. Στο τελευταίο μέρος της διαδρομής πριν τα διυλιστήρια της Ελευσίνας μας είχε κόψει η πείνα. Το κοντέρ έδειχνε 200 χλμ και ένιωθα τα πόδια μου να διαμαρτύρονται. Τίποτα όμως δεν μας σταματούσε αφού βρισκόμασταν λίγα χιλιόμετρα πριν το τέλος.

Φτάσαμε νύχτα στην Ελευσίνα παρέα με τη βροχή και περάσαμε ξανά από τον κεντρικό δρόμο που είχαμε διασχίσει λίγες ώρες πριν. Κατευθυνθήκαμε προς την παραλία για να σφραγίσουμε τις κάρτες μας. Είχαν περάσει περίπου έντεκα ώρες με καθαρό ποδηλατικό χρόνο εννιάμισι ώρες. Όπως ξεκινήσαμε έτσι τερματίσαμε και οι τρεις παρέα. Η εμπειρία ήταν αρκετά δυνατή και το γενικό συμπέρασμα ήταν ότι δεν είναι ακατόρθωτο να κάνει κάποιος τόσα χιλιόμετρα. Με λίγη προπόνηση η απόσταση βγαίνει.

Το ποδήλατο είναι όμορφο και συναρπαστικό όσα χιλιόμετρα και να κάνουμε. Κρύβει κάτι από τα παιδικά μας χρόνια και δίνει μια αίσθηση ελευθερίας. Πέρα από τα συναισθήματα όμως που μπορεί να νιώσει ένας άνθρωπος η χρήση του ποδηλάτου έχει και οικολογικό υπόβαθρο. Εάν οι δρόμοι μας ήταν σε καλύτερη κατάσταση σίγουρα θα βλέπαμε περισσότερους ποδηλάτες εκεί έξω. Δυστυχώς όμως η πρωτεύουσα είναι αρκετά αφιλόξενη και δεν εμπνέει για καθημερινές δίτροχες μετακινήσεις. Όσο και να αγαπάει κάποιος το ποδήλατο είναι σχεδόν απίθανο να μην αγανακτήσει κάποια στιγμή από την κατάσταση των δρόμων αλλά και την πλήρη αδιαφορία του κράτους για ποδηλατοδρόμους. Καλές βόλτες και καλά όνειρα.

κείμενο - φωτογραφίες: Πάνος Μπαμπαλούκας

Copyright © 2017 MountainsGreece. Με την επιφύλαξη παντός δικαιώματος.
Το Joomla! είναι Ελεύθερο Λογισμικό που διατίθεται σύμφωνα με τη Γενική Δημόσια Άδεια Χρήσης GNU.